جاى شگفتى نيست كه بر چهرهء كسانى كه به گناه مىپردازند و به آن خو گرفته‌اند ، زشتى و نازيبايى ظاهر گردد و چهره به معنايى غير از معناى انسانى زيبا بدل گردد كه ناشى از تبديل نفس از اطاعت به سركشى و تمرّد و از اعتقاد درست به نادرست و فاسد است . « علّت آن به طبيعت جسم بازنمىگردد ، بلكه عادت متناسب با آن است و حتّى علّت آن غلبهء زشتى و ستم بر آنان است و يا از تقوا و عدالت . » « كسى كه تجاوز در او تقويت شود و رشد كند ، خداوند وى را به ميمون و خوكهايى از امّتهاى پيشين مسخ مىكند و به عنوان يك امر درست آمده است كه در اين امّت هم كسانى هستند كه به ميمون و خوك مسخ شوند ، چون عذاب و پاداش از جنس گناهان و نيكيهاست ؛ چنان كه در جاى خود بيان شد . »